fbpx
Testowy baner
Zwierzaki

Kynoterpia – Czyli terapia z udziałem psa

Kynoterapia jest jedną z form zooterapii. Umożliwia wzmocnienie efektywności rozwoju osobowości, edukacji oraz rehabilitacji, gdzie głównym terapeutą jest odpowiednio wyselekcjonowany i wytresowany pies. Kontakt ze zwierzęciem wpływa korzystnie na wiele aspektów związanych ze zdrowiem zarówno psychicznym jak i fizycznym pacjenta. Psy  bardzo dobrze rozwinęły zdolność współpracy i zaufania, potrafią odczytywać ludzkie gesty, szybko uczą się komend oraz są zdolne do tworzenia więzi z człowiekiem. Dlatego też dogoterapia jest tak pomocna zarówno w pracy  z chorymi dziećmi jak i osobami starszymi.

Podczas pracy z psem osoby otwierają się, przełamują swoje wewnętrzne bariery. Nawet gdy ludzie mają awersję do zwierzęcej sierści, ciepłego ciała, czy mokrego języka z czasem zaczynają się przyzwyczajać. Proces ten powinien przebiegać spokojnie i stopniowo, aby chory mógł zaakceptować nowe bodźce, których doświadcza. Kynoterpia wpływa korzystnie na rozwój motoryki małej, którą określa się jako ruchy angażujące niewielką część ciała oraz motorykę dużą, która obejmuje wszelkie ruchy, angażujące całe ciało lub jego większą część. Dzięki temu dziecko bardziej otwiera się nawet na inne czynności, z którymi spotyka się w życiu codziennym.

Dogoterapia, (bo tak potocznie jest nazywana kynoterapia), prowadzona może być tak naprawę dla osób we wszystkich grupach wiekowych. Ta forma zooterapii jest bardzo pomocna w przypadku autyzmu, zespołu Downa czy też niesprawności intelektualnej. Psy bardzo dobrze wpływają na rozładowanie stresu oraz pozwalają choremu na skupieniu swoich myśli na czymś innym niż swoich schorzeniach.  Zwierzęta również wykorzystywane są w spotkaniach z osobami starszymi w domach spokojnej starości bądź w zakładach karnych. Często osoby takie są samotne, a kontakt z psem daje im wiele radości.

Wybór odpowiedniej rasy psa do kynoterapii jest bardzo ważny zarówno dla bezpieczeństwa zajęć jak i sprawnego procesu tresury. Do tego typu zajęć nie powinno wykorzystywać się psów, które mają mocno zachowany instynkt zachowawczy, ras cechujących się agresją, strachem czy nadaktywnością. W dogoterapii najczęściej wykorzystuje się  psy ras golden retriever, labrador retriever czy siberian husky.

„Trzeba wybrać rasę, która charakteryzuje się ugodowym charakterem. Pies powinien być wyciszony. Bardzo dobrze  się spisują psy rasy cavalier king charles spaniel, a nawet papillony pomimo swojego energicznego usposobienia”– mówi Justyna Piotrowska była kynoterapeutka.

Osoba, która chce zostać kynoterapeutą musi przejść odpowiedni kurs. Na tym szkoleniu zdobywa odpowiednią wiedzę i umiejętności umożliwiające pracę w tym zawodzie. To właśnie tam opiekun zyskuje wiadomości, w jaki sposób ma wyszkolić swojego psiaka do pracy z pacjentami. Zwierzę nie musi przechodzić dodatkowych kursów. Właściciel przed kupnem swojego podopiecznego wybiera odpowiednią hodowlę, sprawdza jego rodziców pod względem ułożenia oraz stabilności psychicznej, a następnie gdy szczeniak jest gotowy do opuszczenia rodzinnego domu kynoterapeuta zaczyna z nim współpracę. Jeśli chodzi o próg wiekowy, w którym pies przechodzi, na emeryturę jest, różny. O tym decyduje jego właściciel, to on widzi kiedy wiek zwierzęcia nie pozwala mu na dalszą pracę.

„Jeśli chodzi o proces szkolenia, to tak naprawdę nie ma konkretnych wymogów co do rzeczy, których nauczy się psa, a które będą wykorzystywane podczas terapii. To wszystko zależy od opiekuna i tego czego chce nauczyć zwierzę. Ja na przykład miałam podczas terapii piramidki dla dzieci w kolorze żółtym, zielonym i czerwonym. Zadawałam dzieciom pytanie, na jakim kolorze świateł przechodzimy przez światła. Po ich odpowiedziach zadawałam takie samo pytanie mojemu pieskowi, a on trącał nosem odpowiednią piramidkę, pod którą wcześniej podkładałam smakołyk dla niego” – mówi Pani Justyna.

Przebieg terapii zależy tak naprawdę od schorzenia pacjenta oraz od tego, nad czym chcemy pracować. Pierwsze spotkanie polega na zapoznaniu się terapeuty z opiekunem pacjenta i rozmowy w celu ustalenia, jakie są potrzeby osoby chorej, w czym ma braki i w jaki sposób można nad tym pracować. Podczas drugiego spotkania odbywa się zapoznanie pacjenta z psem, a następnie rozpoczyna się praca z chorym dzieckiem bądź dorosłym.

Dogoterapia może być przeprowadzana tak naprawdę u wszystkich. Wykluczając oczywiście osoby, które posiadają otwarte rany, alergię na sierść czy mają lęk przed psami.

Polecamy

Miejsce konstruktywnej dyskusji